.:نخودی ِ بازی:.

یکی از بچه ها میگفت مدیر گروهمان میخواسته وبلاگ بزنه و چون بلد نبوده یک سری از نخبگان را جمع کرده تا از اون ها صلاح مشورت بگیرد..اول فکر کردم خب مدیر گروه ما با آن همه دبدبه و کبکبه اش وبلاگ به چه کارش می آید..بعد فهمیدم که جناب میخواهند مقاله هایشان رو در وبلاگ عمومی کنند..فکر کن چه قدر آدم میتونه بی کار باشه..تازه یه سری دانشجوی بیچاره رو هم در این امر مزخرف علاف کنه!

خیلی دلم ناراحته...نمیدونم چون دیگه کم کم بچه خنگ های ورودی مون این ترم فارغ التحصیل میشن اینجوری شدم یا حرفای اون دختره صبح دوشنبه ای که گذشت آزارم میده..باورم نمیشه به خوشبختی و دل خوشی های یه آدمی این طور حسودی کنم..حس میکنم فرصت های زندگیمو از دست دادم و دیگه هیچ وقت اون فرصت ها برنمیگرده...فرصت درس خوندن...شاد بودن...فرصت دوستی..عشق..!

با اینکه توی دانشگاه بچه معروفم! اما رفتارم خیلی مزخرفه..مدام هم از این طرف آن طرف میشنوم که فلانی خودش رو میگیره و انگار از کون فیل افتاده..اما چه میشه کرد نمیتونم دیگه با دانشگاه و محیطش ارتباط برقرار کنم..نمیتونم بشم یه دختر هفده هجده ساله ای که تازه دبیرستانو تموم کرده و اومده دانشگاه..نمیتونم ساعت ها توی دانشگاه یا توی حیاط ول بچرخم..!

امروز وقتی یکی از بچه ها چای دعوتم کرد وقتی رفتم توی حیاط تازه یادم افتاد که دو سالی میشه که توی حیاط ننشسته ام...قیافه ها چه قدر غریبه بودند..شده بودم مادربزرگ جمع ...با لذت پیشکسوتانه تعریف میکردم که اون سالی که ما تازه اومده بودیم دانشگاه اینجا اینجور بود و آنجا اینجور...آن هم به کی؟ به کسانی که تفاوت سنی شان با من نهایتن دو سال است!

 گاهی اوقات فکر میکنم حقمه...باید اینجور به گه خوردن می افتادم...که حالا روزی هزار بار آرزوم این باشه که بخوام برگردم به عقب...برگردم به مهر ۸۳

از بستن آخرین وبلاگم سه ماه میگذرد..که دلایل مختلفی برای پایین کشیدن کرکره اش داشتم همین طور که برای راه اندازی اینجا و شکستن توبه ام نیز دلایل زیادی دارم..!

من نویسنده نیستم..فقط نخودی هستم توی این دیگ ِ پر از آشی که خودم برای خودم پخته ام سرگردان شده و قصدی برای وارد شدن به کاسه آش دیگران ندارم...احتیاج دارم که مدتی خودم را خالی کنم..بریزم روی این صفحه سفید مجازی و حلاجی اش کنم...!