.:. نُخـــــــــــــــودی ِ بــــازی .:.

امروز ٬خط پونک-رسالت٬ توی یه هوای نه چندان آرام٬ عاشق پسرکی نه چندان بزرگتر از خودم شدم.همانی بود که میخواستم با دقیق ترین جزییاتش...

کله اش را کرده بود توی شال گردنی طوسی رنگی که سه دور دور خودش پیچیده بود و دست هایش رو توی پالتوی مشکی درازش...

مقداری از راه رو با هم پیاده رفتیم...نمی دونم از کدام سیاره اومده بود که اینقدر برایم خواستنی بود...وقتی عین مشنگ ها تا سر فرجام رو به حالت فرار پیاده رفتم هزار بار بر خودم لعنت فرستادم که کاش حداقل اسمش را پرسیده بودم 

پ.ن : اگر روزی از این ورها رد شدی من همان دخترکی هستم که زیر برف برای فراموشی سرما میخواست ام پی تری پلیرش را با تو تقسیم کند.

دادگاه گردی یعنی اینکه یه روز دلچسب پاییزی همراه با یه عده اسکول دیگه به نام هم کلاسی ببرنت توی مجتمع قضایی بشینی حرفای رئیس اون جا رو گوش کنی و بعد شاهد مسخره ترین طلاق توی عمرت باشی...دعوایی که به خاطر یه همبرگر شروع شده و تو ندونی که باید بخندی یا گریه کنی.

بعدش مثل یه گله گاو پیشونی سفید از این شعبه به اون شعبه برید و بازم دعواهای مسخره تر ببینید. همه هم با انگشت نشونتون بدن که اینا دانشجوئن اومدن کارآموزی!!!

بعدش تو هی گشنه ات بشه و پاتک بزنی به شیرینی شکلات های روی میز هر شعبه...

بعدش قاضی دادگاه بهت بگه تو پرسپولیسی ای؟ یه نگاه هم بکنه به کاپشنت و بگه قرمزته!

بعدش هم به این نتیجه برسی که اگه یه روزی خدایی ناکرده وکیل شدی کفش تق تقی ات رو که با هر گام برداشتن بره روی مخ ملت فراموش نکنی...! هم چنین لبخندهای آن چنانی ِ با کلاست را !

برگزیده شده ام...چند وقتیست به محض اینکه توی تونل رسالت پشت ترافیک میمانم داستان هایی کوتاه یا بلند به من وحی میشود..فکر کنم اولین کسی که به من ایمان آورد همانا پسرخاله هفت ساله ام باشد که فقط بلد است لغاتی مثل باردار..آب دار و رادار را بخواند.